Scheiden is de ontbinding (dissolution) van een huwelijk
door rechtelijk vonnis en inschrijving daarvan in het register van de
burgerlijke stand. Dit kan bij verzoekschrift (une requête) worden aangevraagd
door beide echtgenoten (par consentement mutuel) of door één van de echtgenoten
zonder tegenwerping van de ander (sur demande de l’un des époux acceptée par
l’autre). In het Nederlandse echtscheidingsrecht (Afdeling 2
Burgerlijk Wetboek Boek 1) bestaat maar één scheidingsgrond: de
duurzame ontwrichting van het huwelijk (pour altération définitive du lien
conjugal). Deze grond bestaat ook in het Franse echtscheidingsrecht (Titre
IV Code civil) maar daar komt dan ook nog de grond schuld (pour faute) van
één van de echtgenoten bij.
In tegenstelling tot Nederland kent Frankrijk sinds 1
januari 2017 echter ook de mogelijkheid om buiten de rechter om te scheiden: de
zogenoemde ‘divorce sans juge’. De Nederlandse mogelijkheid daartoe de
zogenoemde ‘flitsscheiding’ is in 2009 ingetrokken. Een scheiding buiten de rechter
om (art.
229-1 e.v. Code civil) is alleen mogelijk voor een scheiding met
wederzijdse instemming (divorce par consentement mutuel) en niet voor een
scheiding wegens schuld van één van de echtelieden (divorce pour faute). Twee
advocaten regelen de scheiding en laten die door een notaris inschrijven. Om de
belangen van beide echtgenoten te beschermen moet iedere partij een eigen
advocaat hebben. Een eventueel aanwezig minderjarig kind moet ook akkoord gaan
met de regeling. Wil die niet akkoord gaan met bijvoorbeeld een voorgestelde omgangsregeling
dan moet de scheiding als nog door de rechter worden uitgesproken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten